Narodowe Czytanie po raz czwarty

Podczas tegorocznego Narodowego Czytania zarówno starsi, jak i młodsi uczniowie poznawali uroki "Lalki" Bolesława Prusa.Inicjatywy tego typu nie muszą być wyłącznie sztuką dla sztuki - można je z powodzeniem efektywnie wpleść w zaplanowaną tematykę lekcyjną.

Uczniowie klas I-III szkoły podstawowej oraz "zerówkowe" przedszkolaki mogli posłuchać, jak urządzony był sklep Mincla oraz jakimi zabawkami w sekrecie bawił się Ignacy Rzecki. Następnie uczniowie rysowali to, co zapamiętali z przeczytanego fragmentu w taki sposób, w jaki podpowiadała im wyobraźnia. Towarzyszyły temu cudowne pytania, np.: "Co to jest stangret?"

Starsi uczniowie czytali fragmenty marzenia na jawie Izabeli Łęckiej, wewnętrznych rozterek Wokulskiego na temat Izabeli (scena po wyjściu z pociągu) oraz obejrzeli fragmenty serialu pt. "Lalka" ("Damy i kobiety" od 1:00:56; "Wielkopańskie zabawy" od 22:00).

Gniotek, czyli jak myśli mój mózg

Pomysł w ogólnym zarysie - bo przyznać się w końcu należy, że ja tych zadań wcale wcześniej nie opracowuję precyzyjnie i do końca, mają one raczej kształt widmowy - więc pomysł ten w zarysach zaistniał po obejrzeniu przeze mnie filmu instruktażowego: jak zrobić piłeczkę z mąki i baloników.

Ryba się zepsuła

Jaka będzie przyszłość szkoły? Na te pytania odpowiadali paneliści oraz ponad 1200 uczestników podczas 3 Kongresu Polskiej Edukacji.

Żeby wpisać się w to, w co wpisać się należało?

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, że program Kongresu został wypracowany w oparciu o efekty dyskusji społecznej na ogólnodostępnym portalu Nasza Edukacja. Spotkanie ponad 1200 osób związanych z oświatą miało na celu zarówno pracę w grupach panelowych, jak również  przedyskutowanie tematów, które - co wielokrotnie podkreślano - były wynikiem internetowej, dwumiesięcznej debaty. Fakt ten skojarzył mi się od razu z wierszem "Egzamin" Ewy Lipskiej:

"Królem wybrano pewnego króla
który miał zostać królem."

Gra bez zahaczki

"Zahaczka", czyli coś, co stanowi bazę, punkt wyjścia. Zarówno wyraz, jak i sposób realizacji tego typu działań na lekcji, obserwatorowi z zewnątrz może się wydawać naiwną zabawą. Tak nie jest :) Poniżej przedstawiam trzy różne sposoby na zgamifikowanie lekcji j. polskiego.

Gramy w grę

Inicjatywa była w całości po stronie chłopaków z III gimnazjum. Na ich pytanie, jaka to może być gra, odpowiedziałam: "Żeby działała". 

Nad tym zadaniem pracowali kilka miesięcy. Kilka razy przyszli z konkretnymi pytaniami, nie marudzili, nie wymawiali się  - a przecież mogli - egzaminami, olimpiadą, rekrutacją. Powoli, rzetelnie doprowadzali do finału swój pomysł.

Kiedy dowiedziałam się, że gra powstanie na bazie książek z serii "Metro", niezwykle się ucieszyłam, bo lubię postapokaliptyczne klimaty. Byłam niezmiernie ciekawa efektu. Gdy dali mi znać, że już prawie kończą, zaproponowałam, by przetestować grę - miał to być sprawdzian całej ich pracy, bo tak właściwie dopiero rozgrywka mogła zweryfikować ewentualne błędy twórców.

Dzień premiery

Okazało się, że z różnych przyczyn uczniów gimnazjum nie będzie w szkole, dlatego też niejako z przypadku do rozegrania gry zgłosiła się cała piąta klasa. Po potwierdzeniu, że wszyscy będą mogli grać, nie odstępowali mnie przez kilka minut na krok, przesuwając się tłumnie z wyczekiwaniem w oczach. Byli gotowi nawet uciec z próby przedstawienia, by już zagrać.

Inspir@cje 2015

Created with Padlet