O redakcji "Szkoła Óczy"

Nie jest łatwo prowadzić grupę redakcyjną, złożoną z... 34 osób. Ważne, by wszyscy czuli się docenieni, z drugiej strony nie można zarzucić ich obowiązkami, bo przytłoczeni zaczną stawiać opór. 

W tym poście przedstawię moje sposoby na stawanie na głowie, by członkowie redakcji nie zapamiętali udziału w zespole jako nużącego działania z cyklu "no to znów piszemy artykuły".

Rok z Amnesty International i CEO

Nie jest tak, jak sądzą niektórzy (a ośmielam się przytaczać te spostrzeżenia, gdyż słyszę je powtarzane zbyt często), że działania w ramach zewnętrznych projektów zupełnie dewastują zarówno codzienną pracę na lekcjach, jak i w szerszym kontekście - niweczą założenia planu dydaktycznego, albo - tak, to też słyszałam wielokrotnie - są wyjściem dla tych, którym nie chce się uczyć, lub dla chcących się popisać czymś efektownym (żeby nie napisać: efekciarskim).

Uważam, że są to bardzo krzywdzące stwierdzenia. Możliwe, że po przeczytaniu tego wpisu zgodzicie się ze mną.

Kampanie społeczne i ich spoty na lekcjach

W kampaniach społecznych nie chodzi tylko o włączanie się w już zorganizowane inicjatywy (np. Miasto Szukam), ale również wykorzystywanie przesłania, którego akcje dotyczą. 

Spoty bądź plakaty świetnie inicjują dyskusję, mogą być podsumowaniem danego zjawiska odkrytego w tekście literackim, przykładem zmian kulturowych, językowych, czy nawet źródłem debaty o konieczności podtrzymywania tożsamości narodowej, dbania o kulturę itp.

Nauczanie empatii i umiejętności dyskutowania dokonuje się nie tylko na podstawie rozbudzania emocji w uczniu, ale również poprzez uczenie utożsamienia się. Ciekawym ćwiczeniem może być obserwowanie zachowania dzieci w związku z przemocą.

Empatia

Dla mnie empatia, to ludzka zdolność wizualizacji porównań. Uczę empatii na przykładzie wiersza C.K.Norwida (źródło: TUTAJ)

JAK

Jak gdy kto ciśnie w oczy człowiekowi 

Garścią fijołków i nic mu nie powie...

Jak gdy akacją z wolna zakołysze, 

By woń, podobna jutrzennemu ranu, 

Z kwiaty białymi na białe klawisze 

Otworzonego padła fortepianu...

Jak gdy osobie stojącej na ganku 

Daleki księżyc wplata się we włosy, 

Na pałającym układając wianku 

Czoło - lub w srebrne ubiera je kłosy...

Jak z nią rozmowa, gdy nic nie znacząca, 

Bywa podobną do jaskółek lotu, 

Który ma cel swój, acz o wszystko trąca, 

Przyjście letniego prorokując grzmotu, 

Nim błyskawica uprzedziła tętno - 

Tak...

Lecz nie rzeknę nic - bo mi jest smętno.

Filmowo jest

Świetne video do ćwiczenia opisu przeżyć. Przetestowane dziś na lekcji: wszystko wyszło! Jak wprowadzać ten film? Banalnie. 

Uczniowie zapisują pytania: co się dzieje?, kto jest bohaterem?, co czują bohaterowie? Istotą jest odkrycie, że to kataklizm - trzęsienie ziemi - a nie np. śmierć dziewczynki. Zdarzenia dotyczące trzeciego pytania zapisujemy w punktach i wspólnie z klasą gromadzimy słownictwo do tego dopasowane, które nazywa emocje i stany. Można przygotować sobie skoki do stop-klatek, by pomóc uczniom przypomnieć sobie zmienne fabuły. Przy każdym punkcie powinno się dokonać określania wpływu zdarzeń i myśli na zmianę uczuć, czyli po prostu zapytać, czemu postać tak się czuje, co na to wpływa? Ćwiczymy tym prostym sposobem ustną argumentację, gromadzenie dowodów i ich świadome dobieranie.

Moja praca ma jedno na celu - rozbudzenie wielu emocji, ciekawości związanej z ostatni wydarzeniami w elektrowni Fukushima, tym samym ułatwienie uczniom skumulowania strumienia myśli, który wystarczy już tylko ukierunkować i... powstaje opis przeżyć. Pytania dzieci: "Czemu ta dziewczynka nie wróci, nie przyjdzie tam?", "Tęsknią za sobą, bo pamiętają melodyjkę." są podstawą do dyskusji, a jeśli analizujemy ten temat w szerszym kontekście (np. na poziomie gimnazjum treny Kochanowskiego, "Oskar i pani Róża" i ów film), to tworzymy bazę pod rozprawkę, gdyż motyw tęsknoty i cierpienia rozumiany jest w każdym z tych przykładów inaczej.